خدمه جتهای خصوصی کجا میخوابند؟ پاسخ شاید غافلگیرتان کند
به گزارش تیکاگو به نقل از کجارو
پروازهای مسافربری معمولی و جتهای خصوصی، دو دنیای کاملا متفاوت با قوانینی متضاد هستند. در هواپیماهای مسافربری، قانون بسیار سختگیر است: در مسیرهای طولانی باید خلبان کمکی و حتی اتاقک خواب مخصوص وجود داشته باشد. اما جتهای خصوصی آزادی عمل عجیبی دارند و از قوانین سفتوسخت برای استراحت خدمه رها هستند. در این پروازهای لوکس، برخلاف ایرلاینها، هیچ اجبار قانونی برای داشتن تختخواب یا فضای خواب خدمه وجود ندارد. (aviationa2z)
فضای استراحت در بوئینگ ۷۷۷
تفاوت اصلی اینجاست که در پرواز عمومی قانون همهچیز را تعیین میکند، اما در پرواز خصوصی دست مالک بازتر است. حالا سوال اینجاست: وقتی نه جای خوابی هست و نه قانون سختگیری، خدمه جتهای شخصی واقعا چطور خستگی در میکنند؟
مهمانداران در جتهای خصوصی
بیشتر جتهای خصوصی، حتی مدلهای غولپیکر، چون مسافر کمی دارند از نظر قانونی ملزم به داشتن مهماندار نیستند. در این پروازها حضور مهماندار برای امنیت نیست؛ بلکه هدف اصلی، ارائه خدمات فوقلوکس و تشریفات خاص است. شرکتهای بزرگ روی «پذیرایی اعیانی» تمرکز دارند، اما مالکان شخصی در استخدام نفرات بسیار منعطف عمل میکنند. جالب اینجاست که برای کار در برخی جتهای شخصی، گاهی حتی داشتن سابقه قبلی پرواز هم شرط نیست! اما بخش شیرین ماجرا درآمدهای نجومی است که گاهی هوش از سر آدم میبرد. نمونهاش آگهی خبرساز «نتفلیکس» بود که برای استخدام یک مهماندار، حقوقی معادل ۳۸۵ هزار دلار پیشنهاد داد.
محل استراحت خدمه
چون حضور مهماندار در جتهای خصوصی اجباری نیست، سازندگان هم جایی برای خواب آنها نمیسازند. در این پروازهای لوکس، برخلاف هواپیماهای مسافربری، خبری از اتاقکهای مجهز استراحت خدمه نیست. اگر شانس بیاورند، شاید یک تخت تاشو یا صندلی راحتی نزدیک کابین خلبان نصیبشان شود. در غیر این صورت، باید روی صندلیهای معمولی یا صندلیهای تاشوی موقت (Jumpseat) استراحت کنند. این تضاد بزرگی است: در ایرلاینها خواب راحت خدمه تضمین شده، اما اینجا اولویت صددرصد با مسافر است. در واقع طراحی جتهای شخصی به گونهای است که آسایش خدمه قربانی فضای بیشتر برای مسافران میشود.
عکاس: هوش مصنوعی
وضعیت خلبانها کمی بهتر است؛ بهویژه در پروازهای طولانی که حضور سه یا چهار خلبان الزامی میشود. برای این سفرهای ماراتنگونه، فضاهای دنج و مخفی برای خواب در نظر گرفته شده است. این استراحتگاهها اغلب شامل تخت تاشو یا صندلی خوابیده در نزدیکی آشپزخانه (Galley) هستند. با یک پرده یا در ساده از دید مسافران جدا میشوند تا خلبانها بتواند نوبتی و دور از چشم بقیه بخوابد. شاید این اتاقکها بویی از تجملات بخش مسافران نبرده باشند، اما برای ایمنی حیاتیاند. هدف نهایی راحتی نیست، بلکه تضمین هوشیاری کامل خلبان برای یک فرود امن است.
کدام جتها امکانات استراحت دارند؟
همه جتها دوربرد نیستند، اما غولهایی مثل گلفاستریم (Gulfstream)، بمباردیه (Bombardier) و داسو (Dassault) داستان دیگری دارند. این پرندههای قارهپیما به فضای استراحت نیاز دارند و این ویژگی در نسخههای لوکس ایرباس (Airbus ACJ) و بوئینگ (Boeing BBJ) هم دیده میشود.
عکاس: نامشخص / JetSetGo
این استراحتگاهها معمولا جمعوجور و دنج طراحی شدهاند تا حریم خصوصی خدمه را در دل آسمان حفظ کنند. تفاوت ظریف اینجاست که در هواپیمای تجاری پهنپیکر، خوابگاه خدمه در سقف (Crown) یا انبار بار مخفی شده است. اما در جت خصوصی، اتاق استراحت بخشی از همان طبقه اصلی است و دیوار به دیوار فضای لوکس مسافران قرار دارد. این یعنی خدمه درست بیخ گوش صاحب هواپیما استراحت میکنند، نه در حفرههای پنهان بالای سقف یا زیر کابین!
زندگی پشت نقاب تجمل
کار به عنوان مهماندار یا خلبان در هوانوردی خصوصی طاقتفرسا است اما با مزایای منحصر به فردی همراه است. برنامهها غیرقابل پیشبینی هستند، مسئولیتها گستردهترند و ساعتهای کاری طولانی است. با این حال، این نقش امکان سفرهای مکرر، حضور در مقصدهای جهانی و در برخی موارد، دستمزدی بسیار فراتر از استانداردهای خطوط هوایی را فراهم میکند.
تضاد بین هوانوردی تجاری و خصوصی شدید است. در یک پرواز یونایتد یا امارات، حضور خدمه یک الزام قانونی و استراحت آنها یک نیاز ساختاریافته و تنظیمشده است. در یک جت خصوصی، همه چیز حول محور ضرورت عملیاتی و خدمات سفارشی میچرخد. استراحت خدمه ممکن است حداقل باشد و برنامهها غیرقابل پیشبینی، اما تجربه بدون شک نخبهگرا است و بازتابی از تلاقی هوانوردی، تجمل و آزادی بر فراز ابرها است.
عکاس: هوش مصنوعی
شما درباره تفاوت شرایط کاری در پروازهای خصوصی و تجاری چه فکر میکنید؟ نظرات خود را برای ما و خوانندگان دیگر کجارو بنویسید.
منبع عکس کاور: www.travelandtourworld.com | عکاس: نامشخص





