آیا اشتیاق برای بازنویسی کدهای ژنتیکی در اعماق دی ان ای ما کاشته شده است؟
به گزارش تیکاگو به نقل ازگجت نیوز
ارسال شده توسط: کیارش باستانی 24 بهمن 1404 ساعت 16:44
آیا دستکاری حیات یک انتخاب است یا دستوری از پیش تعیین شده در دی ان ای؟ بررسی ریشه های بیولوژیک تمایل انسان به بازنویسی کدهای ژنتیکی و آینده حیات.
تمایل سیری ناپذیر انسان برای بازنویسی کدهای ژنتیکی و دستکاری بنیاد حیات ممکن است نه یک انتخاب آگاهانه بلکه دستوری بیولوژیک باشد که از ابتدا در اعماق سلول های ما کاشته شده است. این انگیزه درونی ما را به سمتی هدایت می کند که مرزهای میان طبیعت و تکنولوژی را از بین ببریم.
انسان ها هزاران سال است که با اهلی کردن حیوانات و پرورش گیاهان در مسیر تغییر طبیعت قدم برداشته اند. با این حال با ظهور فناوری های نوین مانند کریسپر این پرسش مطرح می شود که آیا ما تنها ابزاری برای اجرای یک برنامه تکاملی بزرگ تر هستیم.
برخی دانشمندان و فیلسوفان بر این باور هستند که مسیر تکامل انسان به سمتی هدایت می شود که در آن موجود بیولوژیک در نهایت به قدرت تغییر خود دست پیدا می کند.
بیشتر بخوانید
این ایده نشان می دهد که هوش انسانی و کنجکاوی ما برای درک اسرار سلولی بخشی از یک نقشه بزرگ تر برای ارتقای حیات است.
هدف نهایی از بازنویسی کدهای ژنتیکی چیست؟
اگر بپذیریم که این تکاپو بخشی از طبیعت ما است پس ترس از عواقب آن نیز باید به شکل متفاوتی بررسی شود. قدرت ویرایش ژن ها به ما اجازه می دهد تا بیماری های موروثی را حذف کنیم و محدودیت های فیزیکی را جابهجا کنیم. این موضوع به معنای دخالت در نظم طبیعت نیست بلکه می تواند مرحله بعدی خود طبیعت برای بقا باشد.
در این میان موضوع اصلاح نژادی و اخلاق زیستی به بزرگ ترین چالش پیش روی تمدن تبدیل شده است. بسیاری نگران هستند که این قدرت بی حد و مرز باعث ایجاد شکاف های عمیق اجتماعی و بیولوژیک میان انسان ها شود. با این حال تاریخ نشان داده است که انسان هرگز از دانشی که به دست آورده عقب نشینی نمی کند.
همچنین بخوانید
آینده ای که در سلول های ما نوشته شده است
نگاهی به پیشرفت های اخیر نشان می دهد که ما در آستانه یک جهش بزرگ قرار داریم. شاید روزی مشخص شود که میل ما به کشف کدهای حیات در واقع راهی بوده که خود حیات برای محافظت از خود در برابر انقراض های احتمالی انتخاب کرده است. این نگاه متفاوت می تواند ترس های ما را به مسیری سازنده تر هدایت کند.
ما اکنون در نقطه ای ایستاده ایم که مرز میان خالق و مخلوق بسیار کمرنگ شده است. درک این موضوع که آیا ما برنامه نویس هستیم یا خودمان یک برنامه هستیم می تواند نگاه ما را به آینده بیولوژی و تکنولوژی برای همیشه تغییر دهد. شاید تمام تلاش های ما تنها تلاشی برای بیدار کردن پتانسیل های نهفته در دی ان ای باشد.
