راه نابودی بمب افکن B-21 پیدا شد/ شوک به پنتاگون
به گزارش تیکاگو به نقل از اقتصاد آنلاین
به گزارش اقتصاد آنلاین ، دانشمندان چینی مدعی شدهاند نرمافزار پیشرفتهای طراحی کردهاند که میتواند راهکارهایی بالقوه برای مقابله با بمبافکن رادارگریز B-۲۱ Raider ارائه دهد و حتی برخی نقاط ضعف احتمالی آن را آشکار سازد. این ادعا در شرایطی مطرح میشود که رقابت میان پکن و واشنگتن در عرصه فناوریهای دفاعی، بهویژه در حوزه شبیهسازی دیجیتال و مهندسی پیشرفته، به شکل محسوسی شدت گرفته است.
بر اساس گزارشی که در نشریه علمی چینی «اکتا آئروناتیکا و آستروناتیکا سینیکا»، منتشر شده، ابزار شبیهسازی موسوم به PADJ-X توانایی تحلیل و بهینهسازی طراحی هواپیماهای پنهانکار را دارد. پژوهشگران چینی ادعا میکنند این سامانه با ترکیب همزمان دینامیک سیالات، سامانههای پیشرانه و مدلسازی الکترومغناطیسی، عملکرد پلتفرمهایی نظیر B-۲۱ را بازسازی کرده است.
جزئیات فنی شبیهسازی و نتایج اعلامشده
طبق این مقاله، در فرآیند شبیهسازی از ۲۸۸ پارامتر مختلف استفاده شده است. به گفته محققان، اصلاحات آیرودینامیکی انجامشده در این مدل منجر به افزایش حدود ۱۵ درصدی نسبت «بالابر به پسار» شده و همچنین اثر امواج ضربهای را کاهش داده است.
یکی دیگر از شاخصهای مورد اشاره، کاهش «گشتاور پیچ» از ۰٫۰۷ به نزدیک صفر عنوان شده است؛ معیاری که به پایداری طولی هواپیما مربوط میشود. به صورت تئوریک، چنین تغییری میتواند به پروازی پایدارتر و کاهش نیاز به اصلاحات مداوم سامانههای کنترلی منجر شود. با این حال، این نتایج بر مبنای مدلسازی رایانهای ارائه شده و هنوز ارزیابی مستقلی از صحت آنها منتشر نشده است.
تردیدها درباره دقت ادعاها
در مقابل، تحلیلگران دفاعی با احتیاط به این ادعاها مینگرند. برنامه توسعه B-۲۱ از بالاترین سطوح محرمانگی برخوردار است و اطلاعات دقیق درباره مواد جاذب رادار (RAM)، سامانههای مدیریت حرارتی و معماری عملیاتی آن بهطور عمومی منتشر نشده است. به همین دلیل، برخی کارشناسان معتقدند مدلسازی انجامشده در چین احتمالاً بر پایه دادههای تخمینی و منابع علنی صورت گرفته و نمیتوان آن را معادل یک «دوقلوی دیجیتال» کامل و دقیق دانست.
نبرد دیجیتال؛ میدان تازه رقابت قدرتها
در مجموع، این گزارش بیش از آنکه نشاندهنده کشف یک ضعف قطعی در بمبافکن آمریکایی باشد، بیانگر تمرکز فزاینده چین بر توسعه ابزارهای پیشرفته مهندسی دیجیتال است. حوزهای که ایالات متحده نیز سالهاست در آن سرمایهگذاری گستردهای انجام داده و آن را بخشی از راهبرد نظامی آینده خود میداند.
از این منظر، آنچه امروز مطرح شده را میتوان بخشی از رقابت فشرده فناوری میان قدرتهای بزرگ ارزیابی کرد؛ رقابتی که نهتنها در میدانهای عملیاتی، بلکه در آزمایشگاههای شبیهسازی و مدلسازی دیجیتال نیز دنبال میشود و همچنان نیازمند ارزیابیهای مستقل و دقیقتر است.
