این دنبالهدار بهطور مرموزی چرخش خود را پس از عبور از خورشید معکوس کرد
به گزارش تیکاگو به نقل ازگجت نیوز
ارسال شده توسط: شیوا زمانی 02 اسفند 1404 ساعت 19:13
یک پدیده نجومی بیسابقه، دانشمندان را حیرتزده کرده است. دنبالهدار ۴۱P/تاتل-جاکوبینی-کرساک (Tuttle-Giacobini-Kresák) در سال ۲۰۱۷ میلادی پس از گذر از کنار خورشید، بهطور مرموزی چرخش خود را معکوس کرد. این چرخش دنبالهدار غیرمنتظره، رصدگران را به شگفتی واداشته است.
دنبالهدار ۴۱P در اوایل سال ۲۰۱۷ میلادی، هنگام نزدیک شدن به خورشید، رفتاری کاملا غیرمنتظره از خود نشان داد. تغییر سریع و چشمگیر در جهت چرخش این دنبالهدار، دانشمندان را به بررسی دلیل این پدیده واداشته است.
چرخشی معکوس و بیسابقه
مشاهدات از مارس ۲۰۱۷ میلادی نشان داد که دنبالهدار ۴۱P در هر ۲۰ ساعت یک بار میچرخید. تا ماه می، این دوره به ۵۳ ساعت افزایش یافت. اما تا دسامبر همان سال، دوره چرخش به ۱۴٫۴ ساعت کاهش یافت. دیوید جوویت، ستارهشناس دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، معتقد است که تنها توضیح منطقی برای این پدیده، توقف کامل چرخش در حوالی ژوئن ۲۰۱۷ و سپس آغاز چرخش در جهت مخالف است. این سرعت و گستردگی تغییر در چرخش دنبالهدار ۴۱P در میان دنبالهدارهای مشاهدهشده بیسابقه بوده است.
دلیل احتمالی معکوس شدن چرخش دنبالهدار
تغییر جهت چرخش دنبالهدارها، در تئوری قابل توضیح است. دنبالهدارها اجرام کلوخهای از سنگ و یخ هستند. هنگامی که آنها به خورشید نزدیک میشوند، یخهای موجود در آنها مستقیما به گاز تبدیل میشوند (فرایند زیرشیمیایی شدن). فوران این گازها از سطح دنبالهدار، نیروی گشتاور ایجاد میکند که میتواند بر هسته دنبالهدار اثر بگذارد. از آنجا که دنبالهدار ۴۱P با عرض تقریبا یک کیلومتر، نسبتا کوچک است، این جتهای گازی میتوانند تاثیر بزرگی بر آن داشته باشند. گرمایش نامتوازن خورشید یا توزیع غیریکنواخت یخها نیز میتوانند این معکوس شدن سریع را توضیح دهند.
بیشتر بخوانید
مشاهدات و آینده دنبالهدار ۴۱P
جوویت با ترکیب منحنیهای نوری دنبالهدار ۴۱P و تخمینهای جدید از اندازه آن که از دادههای تلسکوپ فضایی هابل بهدست آمده بود، به این نتایج دست یافت. او دریافت که تنها در صورتی که چرخش دنبالهدار ابتدا متوقف شده و سپس برعکس شده باشد، دادهها بهدرستی تراز میشوند. جوویت هشدار داده است که اگر نرخ تکامل چرخش دنبالهدار ۴۱P با سرعت مشاهدهشده در سال ۲۰۱۷ ادامه یابد، ممکن است طی چند دهه از هم بپاشد. فرصت بعدی برای اندازهگیری نرخ چرخش آن، در سال ۲۰۲۸ میلادی، هنگام نزدیک شدن مجدد به خورشید خواهد بود.
