آمریکا تا سال 2030 یک راکتور هستهای در ماه میسازد
به گزارش تیکاگو به نقل ازگجت نیوز
آمریکا قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ یک راکتور هستهای در ماه بسازد تا زیرساختهای لازم برای ماموریتهای بلندمدت فضایی را فراهم کند. ناسا و وزارت انرژی آمریکا در ۱۳ ژانویه تفاهمنامهای برای توسعه مشترک این راکتور سطحی ماه امضا کردند.
برنامه فضایی جدید آمریکا، گامی بلند برای استقرار دائمی انسان در ماه و تدارک سفرهای آینده به مریخ به شمار میرود. تامین انرژی پایدار برای ماموریتهای طولانی مدت ماه از چالشهای اصلی کنونی است که با این راکتور حل خواهد شد.
چرا راکتور هستهای در ماه ضروری است؟
تامین انرژی یکی از بزرگترین چالشها در ماه است. شبهای ماه حدود ۱۴ روز زمینی به طول میانجامند و برخی مناطق نیز همواره در سایه قرار دارند، که استفاده از انرژی خورشیدی را نامطمئن میکند. یک راکتور هستهای میتواند بدون توجه به نور خورشید، دمای شدید یا موقعیت مکانی، برق پیوسته و قابل اطمینان را فراهم کند.
ناسا تاکید کرده است که انرژی هستهای برای سیستمهای پشتیبانی حیات، تجهیزات علمی و انجام ماموریتهای طولانی مدت ماه، بهویژه در مناطق غنی از منابع مانند قطب جنوب ماه، حیاتی است.
فناوری و چشمانداز استراتژیک پروژه راکتور هستهای ماه
پروژه مورد نظر که با نام «پروژه توان شکافت سطحی ناسا» (NASA’s Fission Surface Power Project) شناخته میشود، بر توسعه یک راکتور فشرده تمرکز دارد که بتواند برای چندین سال بهطور ایمن و بدون نیاز به سوختگیری مجدد کار کند. جرد آیزاکمن (Jared Isaacman)، مدیر ناسا، انرژی هستهای را کلید «عصر طلایی اکتشافات فضایی» و عامل اصلی حضور پایدار در ماه و ماموریتهای آینده به مریخ توصیف کرده است.
کریس رایت (Chris Wright)، وزیر انرژی آمریکا، این تلاش را با پروژههای تاریخی مانند ماموریتهای آپولو مقایسه کرده و بر اهمیت آن برای رهبری علمی آمریکا تاکید ورزیده است.
چالشها و نگرانیها در ساخت راکتور هستهای ماه
با وجود حمایت قوی دولت آمریکا، دانشمندان نگرانیهایی درباره جدول زمانی بلندپروازانه این پروژه مطرح کردهاند. کارشناسان نسبت به چالشهای فنی حلنشده، خطرات ایمنی مرتبط با پرتاب و مسائل حقوقی ناشی از «معاهده فضای ماورای جو ۱۹۶۷» (Outer Space Treaty) هشدار میدهند. این معاهده ماه را میراث مشترک بشریت اعلام کرده است.
بیشتر بخوانید
معاهده فضای ماورای جو ۱۹۶۷، کنترل ملی و آلودگی مضر ماه را ممنوع میکند و همین امر درباره فعالیت یک راکتور هستهای در ماه تحت کنترل آمریکا، پرسشهایی را مطرح میکند. علاوه بر این، نگرانیهای ایمنی نیز قابل توجه هستند، از جمله خطر انتشار مواد رادیواکتیو هنگام پرتاب، نقص فنی راکتور در محیط خشن ماه، قرار گرفتن فضانوردان در معرض تابش و فقدان طرحی مشخص برای دفع راکتور پس از پایان عمر مفید آن. مجموع این مسائل، پروژه را هم از نظر حقوقی حساس و هم از نظر فنی پرخطر میسازد، بهویژه با توجه به ضربالاجل جاهطلبانه سال ۲۰۳۰.
