چرا تانک 80 تنی M1A2 SEPv4 ارتش آمریکا شکست خورد؟

به گزارش تیکاگو به نقل ازگجت نیوز

ارسال شده توسط: سپهر سالاری 23 بهمن 1404 ساعت 17:16

ارتش آمریکا برنامه توسعه تانک M1A2 SEPv4 را به دلیل وزن زیاد و عدم کارایی لازم متوقف کرد. این تصمیم راه را برای معرفی نسل جدید تانک‌های آبرامز، یعنی M1E3، هموار ساخت.

در اوایل سال ۲۰۲۶، ارتش آمریکا پیش‌نمونه‌ای از تانک M1E3 آبرامز را رونمایی کرد که قرار است جایگزین برنامه توسعه‌یافته M1A2 SEPv4 شود. این اقدام نشان‌دهنده یک تغییر استراتژیک در طراحی تانک‌های آینده ارتش آمریکا است.

به طور سنتی، تانک M1 آبرامز از طریق بسته‌های ارتقاء سیستم (SEP) مدرن‌سازی می‌شد، اما وزن فزاینده و نیازهای میدان نبرد مدرن، این رویکرد را به چالش کشید. این تغییر رویکرد با توجه به درس‌های آموخته شده از جنگ روسیه و اوکراین ضروری به نظر می‌رسد.

شکست پروژه تانک M1A2 SEPv4 و دلایل آن

پروژه M1A2 SEPv4 در ابتدا با هدف مدرن‌سازی جامع تانک آبرامز برای افزایش کشندگی، بقاپذیری و آگاهی موقعیتی تا سال ۲۰۴۰ طراحی شده بود.

این ارتقاء شامل دید حرارتی نسل سوم، سنسورهای پیشرفته، بسته‌های جنگ الکترونیک به‌روزتر، لینک‌های داده مهمات بهبودیافته و یک ستون فقرات شبکه‌ای قوی‌تر بود.

بیشتر بخوانید

همچنین قرار بود با گیرنده هشدار لیزری AN/VVR-4، سیستم استتار سریع ROSY و مهمات نسل بعد مانند XM1147 AMP 120 میلی‌متری مجهز شود تا در اوج فناوری قرار گیرد.

با این حال، بزرگ‌ترین چالش این برنامه، افزایش بی‌رویه وزن تانک بود که به میزان ۸۰ تن می‌رسید و در مدل M1A2 SEPv3 نیز ۷۳ تن بود.

این افزایش وزن مشکلات عدیده‌ای در زمینه سرعت، مانورپذیری، قابلیت حمل‌ونقل و سوخت‌گیری ایجاد می‌کرد. تانک‌های سنگین‌تر در عبور از پل‌ها، حرکت در زمین‌های نرم و مانور در محیط‌های شهری با دشواری بیشتری روبرو می‌شدند.

همچنین بخوانید

با شروع جنگ در اوکراین و مشاهده تأثیر گسترده پهپادهای FPV، ارتش آمریکا اولویت‌های خود را تغییر داد. سرلشکر گلن دین، مسئول اجرایی برنامه سامانه‌های رزمی زمینی، تأکید کرد که جنگ اوکراین نیاز حیاتی به «سیستم‌های حفاظتی یکپارچه برای سربازان، که از درون طراحی شده‌اند و نه به صورت افزودنی» را برجسته ساخته است.

این تغییر دیدگاه نشان داد که بقاپذیری تانک‌ها اکنون به زره ضخیم‌تر یا صفحات اضافی بستگی ندارد، بلکه به سامانه‌های دفاعی یکپارچه نیاز دارد؛ چیزی که سکوی قدیمی M1A2 SEPv4 با افزایش وزن بیشتر قادر به تأمین آن نبود.

M1E3 آبرامز؛ رویکردی جدید برای میدان نبرد آینده

با تشدید این نگرانی‌ها، ارتش آمریکا تصمیم گرفت تا به سمت تعریف مجدد و جاه‌طلبانه‌تری از نیروی زرهی آینده خود حرکت کند. این رویکرد به توسعه تانک M1E3 آبرامز منجر شد.

برخلاف تصور رایج، M1E3 یک طراحی «از پایه جدید» نیست، بلکه از بدنه، توپ و بسیاری از حسگرهای مشابه استفاده می‌کند؛ اما با تغییرات اساسی در پیکربندی خدمه و سیستم تعلیق.

برنامه SEPv4 در سال ۲۰۲۳ به‌طور رسمی متوقف و سپس لغو شد. در حالی که دهه‌ها پیشرفت تانک با افزودن بسته‌های زرهی و الکترونیکی حاصل می‌شد، میدان‌های نبرد مدرن اکنون حفاظت فعال و کاهش دید را به جای جرم خالص پاداش می‌دهند.

M1E3 Abrams با رویکرد سامانه‌های باز و ماژولار، قرار است ادغام سریع‌تر فناوری، استفاده بهینه‌تر از منابع، کاهش بار لجستیکی و بهبود قابل توجه در قابلیت تحرک تاکتیکی و استراتژیک را فراهم آورد.

همچنین بخوانید

سرهنگ رایان هاول، مدیر پروژه M1E3، علت شکست تانک M1A2 SEPv4 را این گونه توصیف کرد: «به‌صرفه نبودن با توجه به هزینه‌اش». افزایش وزن مشکل اصلی بود که بقاپذیری و مانورپذیری تانک را در محیط‌های جنگی مدرن به خطر می‌انداخت. وسایل نقلیه سنگین‌تر و کندتر در برابر حسگرها و پهپادهای FPV آسیب‌پذیرتر هستند.

هیئت علمی ارتش نیز نتیجه گرفت که هیچ ارتقاء تکاملی نمی‌تواند سکوی آبرامز را برای تسلط بر میدان نبرد آینده آماده کند. در نهایت، نیاز به سامانه‌های حفاظتی یکپارچه به جای افزودنی، رویکرد جدید ارتش را توجیه کرد.

منبع