تصویرهای کمتر دیدهشده از مشهورترین بناهای تاریخی؛ پیش از اینکه جهان کشف کند!
به گزارش تیکاگو به نقل از کجارو
امروز برای بازدید از برخی جاذبههای مشهور جهان باید ماهها پیش از موعد بلیط رزرو کنید، در صفهای طولانی بایستید و با هزاران توریست دیگر برای یک عکس جالب رقابت کنید. اما همین مکانها پیش از آنکه دوربینها، سفرنامهها و شبکههای اجتماعی آنها را به نمادهای جهانی تبدیل کنند، روزگاری ساکت، خلوت و تازه بودند. مجموعهای از تصویرهای تاریخی، از اواخر قرن نوزدهم تا دهه نود میلادی، این لحظههای فراموششده را زنده میکند. (loveexploring)
آبشار نیاگارا؛ ۱۸۵۹
در ۱۸۲۷ پلی چوبی روی آبشار نیاگارا (Niagara Falls) ساخته شد که بهسرعت به مقصد گردشگران اروپایی و آمریکایی تبدیل شد.
عکاس: William England / Getty Images
چند سال بعد برجی در لبه آبشار هورسشو (Horseshoe Falls) برپا شد تا دیدگاهی نزدیکتر از این آبشار شکوهمند فراهم کند. اما نقطه عطف واقعی سال ۱۸۵۹ و زمانی بود که یک بندباز جسور عبور خود را از فراز آبشار به نمایش گذاشت و توجه جهان را جلب کرد.
مجسمه آزادی؛ ۱۸۷۸
شاید ندانید که مجسمه آزادی (Statue of Liberty) سفر خود را از نیویورک آغاز نکرد. پیش از اهدا به ایالات متحده، نخستین بار در نمایشگاه جهانی پاریس در ۱۸۷۸ به نمایش گذاشته شد.
عکاس: نامشخص / Wikimedia Commons
هشت سال بعد، بهعنوان نمادی از دوستی فرانسه و آمریکا در انقلاب آمریکا، رسما به این کشور هدیه شد و در جزیره آزادی (Liberty Island) جای گرفت.
ابوالهول جیزه؛ ۱۸۸۲
مجسمه ابوالهول جیزه (Great Sphinx of Giza) با چهار هزار و پانصد سال سن که پیکر شیر و چهره انسان دارد، قرنها زیر شنهای بیابان پنهان بود. تلاش برای کشف آن از اوایل قرن نوزدهم آغاز شد، اما ابوالهول تا دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی کاملا آشکار نشد.
عکاس: نامشخص / Getty Images
تصویری که از سال ۱۸۸۲ به جا مانده، سربازان بریتانیایی را پس از نبرد تلالکبیر (Tel el-Kebir) نشان میدهد که اطراف مجسمهای ایستادهاند که بدنش هنوز زیر شن است.
برج ایفل؛ ۱۸۸۹
برج ایفل، این نماد جاودان پاریس در اصل قرار بود موقتی باشد؛ مجوز آن تنها برای بیست سال صادر شده بود و در سال ۱۹۰۹ تقریبا تخریب شد.
عکاس: نامشخص / Getty Images
آنچه آن را نجات داد ارزشش بهعنوان ایستگاه رادیویی بود، نه زیباییاش. برج ایفل در سال ۱۸۸۹ و برای نمایشگاه جهانی پاریس ساخته شد.
کلیسای کوچک سنت باسیل؛ ۱۸۹۰
کلیسای کوچک سنت باسیل (St. Basil’s Cathedral) با گنبدهای رنگارنگ و نقوش پیچیدهاش در ۱۵۶۱ برای گرامیداشت پیروزی ایوان مخوف (Ivan the Terrible) ساخته شد.
عکاس: نامشخص / Getty Images
تا قرن بیستم چندان شناختهشده نبود، تا آنکه آژانس دولتی گردشگری اتحاد شوروی در ۱۹۳۱ تصویر این بنا را در پوستری برای جذب توریست خارجی به کار برد و نامش را بر سر زبانها انداخت.
مسجد آبی؛ ۱۸۹۹
مسجد سلطان احمد (Sultan Ahmed Mosque) در استانبول که به مسجد آبی (Blue Mosque) شهرت دارد، میان سالهای ۱۶۰۹ تا ۱۶۱۶ ساخته شد. سلطان احمد اول آن را پس از عقبنشینیهای نظامی در برابر ایران و امضای پیمان صلح با اتریش برای بازنمایی قدرت عثمانی بنا کرد.
عکاس: Michael Maslan / Getty Images
امروزه سالانه حدود چهار و نیم میلیون نفر از آن بازدید میکنند، اما تصویری از ۱۸۹۹ میدانی را نشان میدهد که خبری از این ازدحام در آن نبود.
خزانه پترا؛ ۱۹۰۰
خزانه پترا (Al-Khazneh) در اردن، تراشیدهشده در سنگهای سرخ و صورتی بیابان، بخشی از «شهر گمشده» پترا است که روزگاری پایتخت امپراتوری نبطیان (Nabataean Empire) بود.
عکاس: نامشخص / Getty Images
پیش از آنکه روم آن را ببلعد، این امپراتوری بخش وسیعی از خاورمیانه را در کنترل داشت. ثبت پترا در فهرست میراث جهانی یونسکو در ۱۹۸۵ موج تازهای از گردشگری را به سوی آن روانه کرد.
الحمرا؛ حدود ۱۹۰۰
قصر الحمرا (Alhambra) در گرانادا (Granada) اسپانیا، بر فراز تپهای با چشماندازی به کوههای سیرانوادا (Sierra Nevada)، از شاهکارهای معماری اسلامی در اندلس است. گچبریهای ظریف، کاشیکاریهای هندسی و حیاطهای آرام آن گواهی بر هنر دوره اسلامی اسپانیا هستند.
عکاس: نامشخص / Alamy Stock Photo
در تصویری از حدود سال ۱۹۰۰، حیاط شیران (Patio de los Leones) خلوت و آرام به نظر میرسد بیآنکه اثری از میلیونها بازدیدکننده امروزی در آن باشد.
کلیسای ساگرادا فامیلیا؛ دهه ۱۹۴۰
کلیسای ساگرادا فامیلیا (Sagrada Família) که معمار برجسته کاتالونیایی آنتونی گائودی (Antoni Gaudí) طراحی کرد، از سال ۱۸۸۲ تا کنون در حال ساخت است.
عکاس: نامشخص / Getty Images
گائودی در ۱۹۲۶ درگذشت، در حالی که تنها یک چهارم کار تمام شده بود. جنگ داخلی اسپانیا کار را متوقف کرد و در دهه ۱۹۵۰ دوباره از سر گرفته شد. تیم فعلی معماران ادعا میکند ساخت و ساز تا ۲۰۲۶ به پایان میرسد.
دیوار بزرگ چین؛ دهه ۱۹۷۰
تصویری از دهه ۱۹۷۰ دیوار بزرگ چین (Great Wall of China) نشان میدهد که ازدحام روی این دیوار پدیده تازهای نیست. بخش عمدهای از این دیوار با طول رسمی بیست و یک هزار کیلومتر در دوره سلسله مینگ (Ming) ساخته شده است.
عکاس: نامشخص / Getty Images
امروزه محبوبترین بخش آن، بادالینگ (Badaling)، روزانه تنها شصت و پنج هزار بازدیدکننده میپذیرد تا از تخریبش جلوگیری شود.
اپرای سیدنی؛ ۱۹۷۳
خانه اپرای سیدنی (Sydney Opera House) را معمار دانمارکی یورن اوتزون (Jørn Utzon) طراحی کرد.
عکاس: نامشخص / Getty Images
او پیش از پایان کار به دلیل اختلاف با مسئولان دولتی استعفا داد و استرالیا را ترک کرد و هرگز برنگشت تا ساختمانش را تمامشده ببیند. این بنا در ۲۰ اکتبر ۱۹۷۳ رسما گشایش یافت.
هرم شیشهای موزه لوور؛ ۱۹۸۷
موزه لوور (Louvre) در پاریس در اصل یک قلعه نظامی بود که در قرن دوازدهم ساخته شد، سپس به کاخ سلطنتی تبدیل و در ۱۷۹۳ بهعنوان موزه افتتاح شد. هرم شیشهای معروف آن (Louvre Pyramid) که ساختنش در ۱۹۸۷ آغاز شد، ابتدا با مخالفتهای گسترده روبرو شد، اما پس از افتتاح در ۱۹۸۹ بهسرعت به نمادی جدانشدنی از این موزه تبدیل شد.
عکاس: Patrick Kovarik / Getty Images
شما کدام یک از این بناها را دیدهاید؟ اگر از این مکانها بازدید کردهاید، تجربهتان را با ما و مخاطبان دیگر کجارو در میان بگذارید؛ آیا ازدحام جمعیت از شکوه آنها کم کرده بود؟
